Yürüyorum

Yürüyorum sokaklarda...
Gecenin bir yarısında.
Yağmur damlacıkları durdurmaya çalışıyor beni
Soğuk yüzüme vuruyor
Ve ellerim üşüyor
Kalbim kırık, her şeye rağmen yürüyorum.
Karanlığa inat sokak lambaları hala yanıyor.
Etrafta kimseler yok,
Derin sessizliğin içinde ne çığlıklar var kimse bilmiyor.
Yaprakların düşüş sesi geliyor kulağıma.
Rüzgar, yaprakları sürükleyip götürüyor.
Keşke beni sürüklesen diye sesleniyorum rüzgara.
Üstümde kara bulutlar,
Ellerim cebimde, yürüyorum...
Bütün kapılar kapalı,
Sokaklar beni içine çekiyor.
Yerler ıslak,
Ara sokaklar...

Kimsenin bilmediği, kimsenin gitmediği ıssız yerlere gidiyorum
Herkesin hissettiği bir pişmanlığı fısıldıyorum sonra ; ‘keşke’...

Yavaş yavaş hava aydınlanıyor
Kara bulutlar çekiliyor üstümden
Güneş uyandırıyor günü yavaş yavaş
İnsanlar görünmeye başlıyor ardından
Alarm sesleri kayıyor sokaklara
Etrafta bir panik ve toprak kokusu...

Anlıyorum ki sensiz yeni bir gün daha başlıyor...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sonbahar hissi

Henüz